بهروزپرس

موضوع اسلام راستین، موضوع تازه‌ای نیست. اسلام حاکم در ایران امروز معجونی‌ از اسلام راستین شریعتی،سید احمد فردید،مصباح یزدی و چند نفر دیگر هست. که امروز به موجودی درنده و خونریز مبدل شده است. اما جالبناک اینجاست که مبلغان وهابی خوابی دیگر برای ایران دیده‌اند و میخواهند ایران را به جمع دیگر کشورهای دارای اسلام راستین ملحق کنند. یکی از کاربران بالاترین با نام کاربری mohaqeq از جمله این افراد است. من از آنجا که دیدم ایشان خود را خیلی در موضع حق میبینند میخواهم ایشان را به گفتگو دات کام دعوت کنم تا با کاربران آنجا هم گفتگویی داشته باشند و هم آنها را به سمت اسلام راستین هدایت کنند. اما قبل از آن یک سری از سفسطه‌های و نظرات ایشان را مشخص میکنم. من مبنای این پست را نظرات ایشان در این لینک قرار داده‌ام.

1- ایشان اشاعه دهنده‌ی وهابیت هستند اما برای فریب با ژست “ضدآخوند” و شعار “فقط قرآن” وارد بحث میشوند. اما کتابهایی که معرفی میکنند متعلق به سایت عقیده – که یک سایت وهابی است – هست. البته من ایشان را درک میکنم باید هم از بردن نام وهابی شرمنده باشند وقتی جنایتکارانی مثل بن لادن و ملا عمر و علمایی مانند بن باز (که معتقد است زمین مسطح است) وهابی هستند باید هم خود را به گونه دیگر معرفی کند.

2- در همان لینک بالاترین ایشان به کاربری حمله میکنند که شما بیسواد هستید و بلد نیستید قرآن را بفهمید و … در اینجا دم خروس هویدا میشود وقتی ما بلد نباشیم معنای قرآن را بفهمیم و بیسواد هستیم حتما به یک “محقق” نیاز پیدا میکنیم که تفسیر و قرائت خود را به ما قالب کند و این محقق هم کسی نیست جز مفتی و مولوی یا به عبارت ساده‌تر “آخوند سنی”.

3- ایشان برای تطهیر و تبرئه “صدر اسلام” ، اعضای بنی قریظه را روبه صفت میداند. حال فرض کنیم آن 700 بخت برگشته مستحق گردن زدن بودند، زنان و کودکان آنها چه گناهی داشتند که به عنوان غنیمت بین مسلمین توزیع شدند؟

4- ایشان گفته‌اند: ” اسلام نه مخالفانش را میکشد و نه زندان و اسیر میکند، بلکه رعایت حقوق مخالف و موافق در حکومت اسلامی واجب است، بدون شک.” محمد پیامبر اسلام در کشتن مخالفان خود از زنی که فرزند شیرخواره داشت (عصماء بنت مروان) و پیرمردی 120 ساله (ابوعفک) نگذشت. این دروغها را هم در راستای اسلام راستین میگویید؟

بقیه موارد بماند برای بعد از حضور در گفتگو دات کام.

شاید این مطالب باعث باد کردن رگ گردن شما یا عصبانیت فراوان شما بشود. اما حقیقت را باید گفت. اینکه نظام اسلامی ایران خیلی ضد انسانی و جنایتکار است شکی در آن نیست، اما اسلامی بودن آن را نمیشود انکار کرد. حداقل میتوان گفت که حکومت ایران به با درصد خیلی بالایی اسلامی است و میتوان مصداق هر حرکت آن را در فقه و تاریخ اسلام جستجو کرد.

طبق منابع معتبر و محکم اسلامی پیامبر اسلام در پایان جنگ خیبر، شخصی با نام “كنانة بن ربيع” را برای اعتراف مکان جواهراتش به دست شکنجه‌گر میسپارد. گزارش سه مورخ را با هم میخوانیم :

هنگامى كه پيامبر (ص) بر نطاة پيروز شدند، كنانة بن ابى الحقيق به هلاك و نابودى خود يقين كرد و مردم نطاة را هم ترس فرا گرفته بود. كنانه آن پوست شتر را كه محتوى زر و زيورهايشان بود، شبانه در خرابه‏اى زير خاك پنهان كرد و كسى او را نديده بود. خرابه مذكور در منطقه كتيبه بود و همانجا بود كه ثعلبه هر سپيده دم كنانه را مى‏ديد كه اطراف آن گردش مى‏كند. پيامبر (ص)، زبير بن عوّام را همراه تنى چند از مسلمانان با ثعلبه به آن خرابه فرستاد، و آنجا را كندند و آن گنج را به دست آوردند. و هم گفته شده است كه خداوند متعال رسول خود را به آن گنج رهنمايى فرمود. چون اين گنج پيدا شد، پيامبر (ص) دستور فرمود زبير كنانه را شكنجه دهد تا هر چه كه پيش او است به دست آورد. زبير كنانه را شكنجه داد، حتى سنگ آتش‏زنه‏اى را روى سينه او گذاشت. سپس پيامبر (ص) به زبير دستور دادند تا كنانه را به محمد بن مسلمه بسپارد تا او را در مقابل خون برادرش محمود بن مسلمه بكشد، و محمد بن مسلمه او را كشت. و هم دستور فرمود تا برادر ديگر را هم شكنجه دهند، و سپس او را به وارثان بشر بن براء سپرد تا به عوض خون او بكشندش و او هم كشته شد. و گويند گردنش را زدند. پيامبر (ص) در قبال اين كار آنها اموالشان را حلال كرد و زن و فرزندانشان را به اسارت گرفت.

مغازى تاريخ جنگهاى پيامبر(ص)، محمد بن عمر واقدى (م 207)، ترجمه محمود مهدوى دامغانى، تهران، مركز نشر دانشگاهى، چ دوم، 1369ش. ص:513.

پس مردى بيامد و بر كنانة بن [ابى‏] الحقيق غمز كرد و گفت: اين داند كه گنج بنى نضير كجا نهاده است. پيغمبر او را بخواند. او منكر شد، و هر چند گفتند مقّر نيامد. پس به روان پدرش سوگند دادند. او سوگند نخورد و مقر نيامد. پس مردى ديگر از آن اسيران جهودان بيامد و بر وى غمز كرد و گفت: اينجا بر در اين حصار يكى ويرانه هست، من كنانه را ديدمى هر روز بامداد كه بر گرد آن ويرانه همى‏گشتى، پيغمبر او را بخواند و بپرسيد. او مقر نيامد. پيغمبر گفت: اگر اين ويرانه بكنم و آن گنج بيابم ترا بكشم. كنانه گفت: روا است. پس آن ويرانه‏ها بكندند و از آن گنجها لختى بيافتند. پيغمبر از آن خواسته‏هاى ديگر طلب كرد، او مقّر نيامد. زبير بن العوّام را بخواند و گفت: او را عذاب همى كن تا مقر آيد يا بميرد. زبير او را دست و پاى ببست و بخوابانيد و آتش زنه بر روى او و بر ريشش همى زدى تا همه [اندام‏] او بسوخت و هم مقّر نيامد. زبير دانست كه او به مرگ نزديك آمد، پيش پيغمبر آمد و او را بگفت. پيغمبر گفت شو و او را به محمّد بن مسلمه ده تا به جاى برادرش بكشد. و محمّد بن مسلمه را برادرى بود نامش محمود بن مسلمه بر در آن حصار نخستين كشته شده بود. پس محمّد بن مسلمه كنانه را بستد و به جاى برادر بكشت.
تاريخنامه طبرى ، گردانيده منسوب به بلعمى (ق 4)، تحقيق محمد روشن، تهران، جلد 1و2 سروش، چ دوم، 1378ش، جلد 3،4،5 البرز، چ 3، 1373ش. ج‏3،ص:233.

و كنانة بن الرّبيع كه شوهر صفيّه بود أسير كردند و او را پيش پيغمبر، عليه السّلام آوردند و گنجهاى قوم بنى النّضير بدست وى بود كه ايشان به وديعت پيش وى نهاده بودند، و سيّد، عليه السّلام، از وى مى‏پرسيد تا نشان آن گنجها بدهد و بگويد كه كجا مدفونست، و وى إنكار مى‏نمود و مى‏گفت كه: من خبر از ان ندارم، و هر چند كه سيّد، عليه السّلام، با وى مى‏گفت تا إقرار كند و نشان بدهد، البتّه إقرار نمى‏كرد. پس يكى هم از يهود خيبر پيش سيّد، عليه السّلام، آمد و خبر آن گنجها از وى بپرسيد، وى گفت: من نمى‏دانم، ليكن كنانة بن الرّبيع هر وقتى يا هر روزى مى‏ديدم كه برفتى و گرد آن خربه برآمدى و چيزى از آن جايگاه طلب كردى، اكنون گمان چنان مى‏برم كه گنجها هم آنجا مدفونست. پس سيّد، عليه السّلام، ديگر بار كنانة بن الرّبيع پيش خود خواند و او را گفت: اگر نشانه اين گنجها كه تو إنكار مى‏كنى پيش تو بيابم، ترا بكشم؟ گفت: بلى. بعد از ان سيّد، عليه السّلام، بفرمود تا آن خربه كه يهودى نشان داده بود بكندند و بجستند و گنجها بعضى در آن خربه بيافتند. پس سيّد، عليه السّلام، كنانه ديگر بار بخواند و او را گفت: اكنون بگوى تا بقيّت اين گنجها كجا پنهان كرده‏اى؟ و كنانه هم إبا كرد، و إنكار نمود . پس سيّد، عليه السّلام، زبير بن العوام را بفرمود تا او را عذاب مى‏كند تا آن وقت كه إقرار بكند. و زبير او را عقوبت مى‏كرد و هيچ إقرارى نمى‏كرد. پس سيّد، عليه السّلام، او را به محمّد [بن‏] مسلمه داد تا وى را بعوض برادر خود محمود بن مسلمه باز كشد. پس محمّد برخاست و وى را در حال گردن بزد.
سيرت رسول الله، ترجمه و انشاى رفيع الدين اسحاق بن محمد همدانى قاضى ابرقوه (م 623)، تحقيق اصغر مهدوى، تهران، خوارزمى، چ سوم، 1377ش. ج‏2،ص:830.